NU door het land

Jaaaaaaa we mogen weer!

Na een heerlijk thuiskomen op Theaterfestival Boulevard eind augustus, trekken we voor het eerst sinds lange tijd weer voorzichtig het land in. Vandaag beginnen we in Nijmegen, op Festival de Oversteek.

Daarna Effenaar (23 sep, Eindhoven), Simplon (2 okt, Groningen) en De Nijverheid (16 okt, Utrecht). Klik op de links voor tickets.

Lief publiek uit het Oosten, Zuiden, Midden en hoge Noorden: wees méér dan welkom, we hebben jullie zo gemist.
Kom met ons in het hier en NU zijn, we kunnen niet wachten je daar te ontmoeten.

Het is hier, het is NU, het is omdat jij er bent.

NU op Theaterfestival Boulevard

Vanaf aanstaande donderdag, 5 augustus, speel ik met de band (Koen Wijnen, Remo van Osch en Emiel Scholsberg), drie keer per dag, op het festival dat voelt als thuis.

Daar waar het jaren geleden allemaal begon, krijgen we na zo lang wachten nu weer de kans om het publiek te ontmoeten in het hier en NU.

De afgelopen weken bracht ik door in mijn repetitieruimte, met zes speakers, zes stemmen, zes lampen en vier vragen.

Ben je ergens naar op zoek?
Ben je ergens bang voor?
Ben je wel eens boos?
Ben je graag alleen?

Op Boulevard, dit keer in het Zuiderpark in Den Bosch, spelen we drie versies van veertig minuten NU. De laatste vraag zit er altijd bij, en telkens één van de andere drie.

5 t/m 8 augustus:
15.00 uur – NU (zoek)
17.00 uur – NU (bang)
21.00 uur – NU (boos)

10 augustus:
15.00, 17.00 en 21.00 uur – NU (bang)

Elk van de drie delen staat op zichzelf, maar natuurlijk is het het mooist om alle drie de delen te bezoeken, op 1 dag, of verdeeld over de dagen.
Welke manier je ook kiest: ik hoop je daar te zien. NU. Live.

Tickets koop je via Theaterfestival Boulevard (link). Alle voorstellingen zijn met zitplaatsen op 1,5 meter ingericht.

Op vakantie in augustus?
Kom NU (full length) zien in de Effenaar in Eindhoven, op 23 september.
Shows in andere delen van het land worden binnenkort aangekondigd.

Wij kunnen niet wachten tot het NU is. Maar echt niet.

NU op Theaterfestival Boulevard

Daar waar het jaren geleden allemaal begon, krijgen we na zo lang wachten nu weer de kans om het publiek te ontmoeten in het hier en NU.

De afgelopen weken bracht ik door in mijn repetitieruimte, met zes speakers, zes stemmen, zes lampen en vier vragen.

Ben je ergens naar op zoek?
Ben je ergens bang voor?
Ben je wel eens boos?
Ben je graag alleen?

Op Boulevard, dit keer in het Zuiderpark in Den Bosch, spelen we drie versies van veertig minuten NU. De laatste vraag zit er altijd bij, en telkens één van de andere drie.

5 t/m 8 augustus:
15.00 uur – NU (zoek)
17.00 uur – NU (bang)
21.00 uur – NU (boos)

10 augustus:
15.00, 17.00 en 21.00 uur – NU (bang)

Elk van de drie delen staat op zichzelf, maar natuurlijk is het het mooist om alle drie de delen te bezoeken, op 1 dag, of verdeeld over de dagen.
Welke manier je ook kiest: ik hoop je daar te zien. NU. Live.

Tickets koop je via Theaterfestival Boulevard. Alle voorstellingen zijn met zitplaatsen op 1,5 meter ingericht.

Op vakantie in augustus?
Kom NU (full length) zien in de Effenaar in Eindhoven, op 23 september.
Shows in andere delen van het land worden binnenkort aangekondigd.

Wij kunnen niet wachten tot het NU is. Maar echt niet.

Dit zijn mijn zondagen

Op zondagochtend sta ik op met mijn Goedemorgen playlist.
Ik schrijf mijn Morning Pages.
Ik zie de CD-kast op zijn kop, in een downward-facing dog.
Op zondag eet ik soep.
Op zondag maak ik meters, wandel ik door het bos in stilte, of loop ik hard met Puzzelbrunch op mijn oren.
Op zondag maak ik de crypto, of doe althans een poging.
Op zondag luister ik een album, van begin tot eind, of ik kijk een concert.
Ik kijk op Funda, naar waar ik ook zou kunnen wonen, of nooit zou kunnen wonen.
Ik dagdroom.
Er schieten flarden voorbij van het project waar ik mee bezig ben. Zinnen uit interviews, melodieën, bewegingen, licht wissels, alternatieve volgordes.
Ik kook. Ik huil om een recept.
Ik drink wijn.

Dit zijn mijn zondagen.
Spectaculair zijn ze niet, maar je kunt er goed in landen.
Ik heb er al een boel opgemaakt, en hoop er nog meer te verslijten.

Je mag mijn zondag best een keer lenen.
Dan doe jij mijn zondag, en ik de jouwe.

Hoe doe ik jouw zondag?

Phantom Travels

Een bericht op woensdag, om de boel eens op te schudden en de week te breken.

Ik wil je graag vertellen over een bijzonder project waar ik onderdeel van mag zijn.
Het heet Phantom Travels, en is gecreëerd door dansmakers Jija Sohn en Keerthi Basavarajaiah. Zij ontwikkelden een dansperformance die ze in Amsterdam speelden in de woonkamers van mensen die hun woningen niet zomaar zelf kunnen verlaten. Door een fysieke handicap, ouderdom, of angst.

In Den Bosch wilden zij hetzelfde doen, maar met een vertaalslag van beweging naar geluid. Met partner Theaterfestival Boulevard gingen ze op zoek naar een zangeres en een instrumentalist, om twee nieuwe Phantom Travels performances te ontwikkelen.
De eer was aan Koen Wijnen, en aan mij.

Ik werkte een week intensief samen met Jija, aan mijn manieren om via geluid en beweging contact te maken met een ruimte, een ander, en mezelf.
Het leidde me naar een manier van spelen die ik nog niet kende. Open, ontvankelijk, ego-loos. Dit gaat niet over mij, of over wat ik bedacht heb te creëren. Dit gaat over het ontvangen van de plek en de ander, en daarmee spelen, vanuit verbinding.

Ik speelde een try-out voor Elmer, en sprak een week later met hem over die ervaring.

In Den Bosch en omgeving spelen Koen en ik (apart van elkaar) nu onze versies van Phanom Travels bij mensen thuis. Er zijn nog plekken. Ken of ben jij iemand in de omgeving van Den Bosch die het huis niet zomaar zelf kan verlaten, en die misschien wel heel graag een performer thuis uit zou nodigen voor een gedeelde ervaring?
Laat het ons weten.
Aanmeldingen zijn welkom op jenaida@festivalboulevard.nl.

Dat wat je niet begrijpt

Soms kun je precies uitleggen waarom die ene plaat, de beste plaat ooit is.
Waarom een schilderij je aanspreekt, of waarom een foto je raakt.
Het kleurgebruik. Nostalgie. Die abrupte overgang naar de bridge, de explosie van energie. Hoe het geluid opent.

En soms heb je geen idee.

Toen ik dit werk van videokunstenares Pipilotti Rist voor het eerst zag, werd ik er enorm door aangegrepen.

Dat overviel me, ik kon en kan het niet duiden.
Wat voel ik precies, wanneer ik dit werk zie en hoor?
Als ik daar een tijdje over nadenk, kan ik zaken noemen die er iets mee te maken lijken te hebben.

Iets met compromisloosheid. Iets met melancholie. Iets met weigeren te conformeren. Iets met niet willen verdwijnen, en daaraan stuk gaan. Iets met de film Take this Waltz. Iets met loslaten.

Die dingen kan ik er bij verzinnen. Maar de vinger er precies opleggen, lukt me nog altijd niet. Ik begrijp niet wat ik voel als ik dit werk zie en hoor, en ik begrijp niet waarom. Maar ik voel.

Ik liet het destijds aan een paar klasgenoten zien. “Ik vind dit zó mooi”, zei ik en ik liet hen voor het computerscherm plaatsnemen. Ze schoten in de lach bij de krijsende zang die er vanaf … minuut in komt. Ze dachten dat ik het liet zien als grap.

En dat begreep ik dan eigenlijk ook wel weer.
Maar toch, nog steeds, schieten de tranen in mijn ogen en lijkt er iets open te barsten in mijn borstkas als ik dit werk van begin tot eind met aandacht meemaak.

Waarom?
Ik heb werkelijk geen flauw idee.
En dat vier ik!

Wat raakt jou, zonder dat je begrijpt waarom?

Intenties

Elk begin van de dag, vraag ik mezelf wat ik vandaag belangrijk wil maken.

Mijn antwoorden op die vraag variëren.

Mijn lijf ontspannen.
Mijn lief zien alsof ik hem voor het eerst zie.
Luisteren.
Overgave.
Zacht zijn.
Iets maken.
Verwondering.


Vanuit daar zet ik een intentie voor die dag.

De laatste tijd is mijn antwoord steeds vaker: ‘plezier’.
Ik wil me vreugdevol voelen, heel hard lachen, endorfine aanmaken, dansen, het licht maken. Lol trappen.
Een gevoel kun je niet afdwingen, maar het zetten van de intentie om plezier die dag het allerbelangrijkste te laten zijn, heeft me wel veel energie gebracht.

Vandaag deel ik met jou een video die een conservatoriumstudent me stuurde ter voorbereiding van een workshop Performance. Bruce Springsteen & The E Street Band, 1979.

Voor mij is het volstrekt onmogelijk om deze video af te kijken zonder een brede grijns op mijn gezicht te krijgen. Mijn lijf vult zich met wat waarschijnlijk een fractie is van de energie die in deze vijf minuten door deze artiest heen raast, en ik barst daardoor bijna uit elkaar van onvervalst plezier.

Wat wil jij vandaag belangrijk maken?

Mens

Samen met Bastian Benjamin werk ik aan Mens, een nummer over alle mogelijke ‘gewone’ en ongewone manieren waarop mensen het leven proberen te doen.

(In een eerdere nieuwsbrief, stuurde ik je al een fragment)

Om dat te kunnen doen op de manier die voor ons klopt, hebben we allerlei soorten mensen nodig die de tekst van het nummer uitspreken.

Laat dus een reactie achter als ik bij je langs mag komen om deze woorden uit jouw mond op te nemen. 


Mens is zoet
Mens zoekt
Mens rent en doet
Mens probeert

Mens denkt te leren en leert te denken
Mens nuanceert de hele boel tot stilstand
Maant tot stilte
en relativeert die stilte dood

Mens sterft
Mens ergert zich aan het proberen van de rest
Mens werkt wat krom lijkt recht

Mens staat in zijn recht
Mens zit op zijn stoel
Mens praat wat nep is echt
Echt

Mens baart zich kwetsbaar
Kijkt neer op nephaar
Kijk! Kijk! Mens kan kapot

Mens verwart kwetsbaar met waar
met authentiek
dat is het niet, toch?
Toch?

Waar is ook kracht
Waar is liefde
Waar is zacht en ook hard
Mens is dag en ook nacht
en dat is waar
en mooi
en lelijk
en schoon

Mens zet de toon
Mens doet raar
en noemt het gewoon

Mens zet de toon

Aandacht

Op deze zondag vraag ik je aandacht, voor aandacht.
Omdat alle momenten die mij in positieve zin geraakt hebben, momenten waren van aandacht.

De herinneringen waaraan ik waarde hecht, de verbinding die ik met anderen heb gevoeld. Liefde, verliefdheid, plezier, ontroering, overweldiging, vreugde.. Het was er nooit tegelijk met haast en vluchtigheid.

Deze video van Damien Rice & Cantus Domus is een meeslepend en inspirerend voorbeeld van het geven en ontvangen van aandacht. Neem er even de tijd voor, op deze zondagochtend, als je wilt.
En probeer vandaag misschien, om de mensen die je elke dag ziet, eens met deze aandacht te zien.

Want het vraagt veel om een mens te kennen. Veel aandacht.

Ik wens je een aandachtige zondag.

De verhalen zijn kwijt

Ik heb geen idee
Ik heb geen kwartaal behaald
Ik heb geen hoogtij gevierd dit jaar
Ik heb het allemaal in de hand
zo lijkt het
en de tijd verstrijkt 

Als ik uit het raam kijk zie ik dezelfde kerk
Zie ik de dagen als kogels verdwijnen
en de vogels vliegen richting de zon 
die schijnt op de gezichten van de mensen 
die zich dorstig laven aan de stralen

De verhalen zijn kwijt

We kwamen dit jaar op zoveel plekken niet, ontmoetten zoveel mensen niet.
We verzamelden weinig verhalen. 
Toch is dit jaar een verhaal, dat we jaren later nog met zijn allen zullen delen. Het jaar waarin we naar binnen moesten, letterlijk en figuurlijk.

Wij waren erbij.

Wat is het mooiste, vreemdste of sterkste verhaal dat jij het afgelopen jaar hebt meegemaakt?

Groot of klein, van jou of geleend van een ander. Voel je welkom het hier te delen, misschien krijg je er verhalen van anderen voor terug.